ubuntuyu pek severdim önceleri, çok uğraştım gerçek anlamda kullanabilmek, günlük hayatıma sokmak için… ama bi gün geldiler üstüme, “aylardır ekran kartımı bile tanıtamadım hala, hiç bi işime yaramayacaksa ben bunu niye kullanıyorum!” dedim…

türkçe destek forumları var, ekran kartımı tanıtmak için oradan destek alırım belki daha rahat olur diye düşünüp pardus kurdum, forumu fazla kurcalamama gerek kalmadı, ilk rasladığım mesajdakileri uygulayıp xorg.conf’da küçücük bi değişiklik ve bir iki pisi tıklamasıyla 5 dakikadan kısa sürede ati ekran kartımı tanıttım… pırıl pırıl bi çözünürlükte linuxu ilk kez bu kadar güzel görüyordum! wine kullanarak windowsta kullandığım işimle ilgili masaüstü yayıncılık programlarını da yükledim, her şey tıkır tıkır işliyor şu anda, her işimi görüyorum…

kde’nin torrent ve ftp programlarına bayıldım özellikle, çok kullanışlılar… compiz fusionı da canım isteyince açıp şöyle bi bakıyorum efektlere, pek te gerek duymuyorum açıkçası.. sizin yazınızı okuyunca biraz gaza geldim ubuntu 7.10 cdsini taktım makineye, aman allahım o ne çaturtı o ne kasıntı, bilgisayarın kalbi ağzından çıkacak gibi nefes nefese kaldı… cd açıldı, live olarak, kuruluma geçmeden bi deneyeyim dedim inceleyeyim, bi baktım kablosuz modemimden bihaber, görmemiş, tanımamış! elle girdim modem ssid’isini filan, gene tık yok… sen misin dedim bu işe bulaşan, gece gece başka işin mi yok… çıkardım cdyi yerinden..

şu anda pardusumun yumuşak ve şefkatli kollarında kendimi çok iyi hissediyorum. yahu benim ruhum bile duymadıydı, kablosuz bağlantıyı kendi kendine bulup direkt bağlanmıştı pardus ilk kurulumda daha! varsın ikonlar mikonlar janjanlı olmasın, o da olur yeni sürümde hem… pardus 2008 gümbür gümbür geliyodur bence… elin canonical şirketini boşver, bak bizim çocuklar ne güzel yapmış işteeee.. :) saygılar…